Bakıyorsun ki, ona dair sende olan her şey sadece alışkanlık. Sevgi bitmiş, aşk bitmiş, huzur gitmiş.. söyleme hala sevdiğini falan, zırvalama ağzında onu unutamadığına dair cümleleri; biliyorsun, unuttun. Zor olmadı. Olmayacaktı, biliyordun. Uzaktı. Gözünün önünde olmadığı için zorlamayacaktı. Yanmayacaktı canın, acımayacaktı içinde bir yerler, yazdıklarını üzerine alınmayacaktın, her şarkı sana onu anımsatmayacaktı, gülerken aklından geçmeyecekti, sabah kalktığında mesaj atma hissi duymayacaktın, özlemeyecektin onu, fotoğraflarına bakıp okşamayacaktın ekranı hiçe sayıp yanaklarını, ağlamayacaktın onun için, sinirini başkalarından çıkarmayacaktın, ismi geçtiğinde içinde bir şeyler harekete geçmeyecekti, olmayacaktı yazdığın yazılar ona. Tamam olacaktı hepsi ama atlatacaktın zamanla. Atlatıyorsun değil mi? İster istemez unutuyorsun, çünkü hatırlatacak hiçbir şey yapmıyor. Hayatında bir başkasının olduğunu düşünüyorsun, belki de eminsin, kendine yediremiyorsun. Canın acıyor değil mi? Geçecek. Yemin ederim atlatacaksın. Hıçkıra hıçkıra ağladığın tüm gecelerin hesabını haykıra haykıra gülerek ödeyeceksin. Yemin ederim böyle olacak. Söz veriyorum. Düzeleceksin. Yanında olmayacak o ayrı. Hissizleşeceksin gittikçe, hissizleşmiş de olabilirsin, kim bilir. Aynalar ne kadar itici geliyor değil mi? İnsanlara uyuz oluyorsun. Çünkü ne halde olduğunu gram düşünmüyorlar, seni düşünüyorlar ancak akıllar başka yerlerde. Gülümsüyorsun onlara, yalandan. Geçecek. Zor olacak ama geçecek. Yazmak artık rahatlatmıyor olsa gerek, can yakıyor. Sahi, canın zerre umrunda mı acaba? Düşünüyor mu seni? “Acaba benim kadar onun da canı yanıyor mudur” diye soruyorsan kendine, geçmiş olsun. Resmen unutmamak için direniyorsun. Nafile. İstesen de, istemesen de unutacaksın. Çünkü alışıyorsun. Elinde olmadan, sadece hayatında yeni biri olmadığı için üzüleceksin. Sorduklarında söyleyeceğin bir O olduğu için. Gerçi hayatında biri olsun da istemeyeceksin, iğreneceksin bir süre onlardan. Sana ilgi gösteren herkese “siktir git, sen de canımı yakacaksın biliyorum” gözüyle bakacaksın. Yakacak. O da böyle yapmıştı. Önce yaralarını sardı, yanında oldu, seni dinledi, kendine güvendirdi, sevdirdi, bağladı, sonra da o siktiğimin yaralarını yeniden kanattı.
“Şimdi ne yapıyordur acaba? Uyuyor mudur, karnı aç mıdır, özlemiş midir biraz da olsa?” sorularından vazgeç. Onun adı geçtiğinde “beni ilgilendirmiyor artık” demeyi öğren. O güzelim şarkıların içine onu koyarak kendine eziyet etme. Ağlama sakın. O ağlamıyor, gülüyordur büyük ihtimal. Ya da bir başkasına yazıyordur, belki de tuvalette. Uyuyor da olabilir, ama emin ol ağlamıyor.
Sakın ağlama.
Sakın.
Hiç haketmiyor.

Bir önceki aşkını, bir sonraki sevgilisinin kollarında unuttu! Oğuz Atay

Duygular andır, gelir geçer. İnsansak eğer, bir duygudan bir duyguya geçeriz. Her birinde sonsuza kadar kalacağımızı sanırız. Aşk mı? Hiç bitmeyecek ki.. Ölüm mü? Hiç gelmeyecek ki.. Ömür boyunca defalarca doğarız ve ölürüz. 

İnsanın tek gerçek özgürlüğü yalnızlığıdır.

Ve yalnızlığı küçük düşürense bağımlılıklardır. Aşklar, alkol, nikotin, ahlaki değerler, uyuşturucular…  Hepsi de birer pranga olabilir her an, insanın ayağına. Zevk veren prangalar. Ortak özellikleri, varlıklarının verdikleri zevkin uzun bir süre sonra hissedilememesi, yokluklarının ise derhal kalpte bir ağrı yaratmasıdır.

kim seçiyor acaba, dedi içinden.
hangi hayalin gerçek olacağını?
o hayali kuran mı, yoksa o hayali kurduran mı?

Sen bana neleri öğrettiğini biliyor musun?
İnsanın, terk edildiğinde değil, unutulduğunda yalnızlaştığını ve unutulmanın insanoğluna verilmiş en büyük ceza olduğunu.
İnsanı asıl yalnızlaştıranın, uzağındayken unutulmak değil, yakınındayken hatırlanmamak olduğunu.

Hiçbiri benden özür dilemedi; biri bile. Ne öyle duygusuzca içime girdikleri için, ne bütün o sancıları çekmeme ve bundan utanç duymama neden oldukları için, ne de benimle alay edercesine bu kadar uzun bir süre ve bu kadar aptalca yalanlar söyledikleri için. Bu yaptıkları için onları bağışlamamı hiçbir zaman istemediler benden; ben de onları hiçbir zaman bağışlamadım.

Her an ölüyorsak ve hayat her an elden gidiyorsa bu yaşam kimindir? Insanın koruyup kollayamadığı, sonsuza kadar elinde tutamadığı bir şeye ‘benim’ diyebilmesi tuhaf değil mi? 

“Hepimiz yanılıyor muyuz acaba? sınırları iyi çizilmemiş duygular, her ne kadar iyiliğe hizmet eder gibi görünseler de, bizim ya da etrafımızdakilerin küçük parçalara ayrılmasına neden olabilir mi gerçekten? duygularımızı böyle sınırsızca serbest bıraktığımızda, yalnızca iyi biri, iyi bir kadın, iyi bir adam olmaya çalışıyorsak da, aslında büyük bir hatanın iyi niyetli mimarları haline mi geliyoruz?”

Bugün bir başka özledim seni. Her zamankinden daha çok. Kızgınım aslında sana. Dengesiz tavırlarına kırgınım. Nasıl yapıyorsun bunu? Nasıl beceriyorsun bir iyi davranıp bir kötü davranmayı? Anlayamıyorum seni. Anlamaya da çalışmıyorum artık. Bekliyorum sadece..

Ne kadar özlersem özleyeyim, geldiğinde susacağım yine. Yazmayacağım. Bir şey demeni bekleyeceğim. Kendini affettirmeni bekleyeceğim. Soğuk davranacağım biraz. Değerimi anlamak istiyorum. Sana soğuk davrandığımda ne olduğunu soracak mısın, yoksa ne halin varsa gör mü diyeceksin, merak ediyorum. Cevabından korkuyorum aslında, ama merak ediyorum. Kaybedecek bir şeyim yok ne de olsa. Sen yoksun. Sevmeyeceksin bir daha beni. Beni sevmedikten sonra önemi yok.

Mariah Carey - My All

Herkesin yaşamında çıplak günler vardır; savunmasız, iddiasız, direnmesiz, gösterişsiz, öylece… Yalın ve kendi halinde. İçine kimsenin kabul edilmediği, alınmadığı, hani o ‘en yakın’ların bile.